ಮಲೆನಾಡ ಹೆಣ್ಣಿವಳು,
ಎತ್ತ ನೋಡಿದರು ಹಸಿರು ಹಾಸಿರುವ ಊರಿನವಳು.
ಮಲೆನಾಡಲ್ಲಿ ಚಿಗುರುವ ಹಸಿರಿನ ಹಾಗೆ
ಇವಳ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗಳು,
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವಾ ಮೂಡುವ ಸರ‍್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಗೆ
ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳಂತೆ ಇವಳು.
ಮಲೆನಾಡಿನಲಿ ಎತ್ತ ಕಣ್ಣುಹರಿಸಿದರು
ಮರದ ರೆಂಬೆ-ಕೊಂಬೆ ಹಾಗೆ ಇವಳು,
ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇವಳೊಂದಿಗೆ
ಹಂಚಿಕೊಳಲಾಗದೆ!
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಗನಾಗಿ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಹೇಳದೆ ಇರುವ ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯನು
ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ;
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಹಗುರವೆನಿಸುವ ಮನಸು ಮತ್ತೆ ಅವಳನೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತಿದ್ದೇನೆ.
ಅದು ಪ್ರೀತಿನೋ!
ಅಥವಾ ಕಾಳಜಿನೋ? ಎಂದು ಇನ್ನು ಅರಿವಾಗಿಲ್ಲ...
